Ο καθηγητής, ο πολιτικός, ο προφήτης, ο πρωθυπουργός, ο αποδιοπομπαίος τράγος…Εμείς;

SHARE

Συμπληρώθηκαν 35 χρόνια από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Αντί μνημόσυνου.
 Μια φορά και ένα καιρό…ΔΕΘ ήταν και πέρασε.
 Κάθε χρόνο ίδιες μέρες οι πολιτικοί ηγεμόνες δίνουν ραντεβού στο ίδιο πάντα μέρος για να εγκαινιάσουν άλλοτε τη μακέτα μιας υποθαλάσσιας σήραγγας που την είδαμε όσο οι σκοτσέζοι το τέρας του Λοχ Νες και άλλοτε το μετρό που μεγάλωσε, σαν θρύλος, περισσότερες γενιές θεσσαλονικέων από όσες το γάλα «ΝΟΥΝΟΥ».

Για άλλη μια χρονιά ο νυν πρωθυπουργός, αλλά και ο επίδοξος εκπορθητής της εξουσίας επιδόθηκαν σε αναπτυξιακούς βερμπαλισμούς, οιστρηλατώντας με αθεμελίωτη αισιοδοξία το οικονομικό μας μέλλον. Το σχέδιο ανάπτυξης που προτείνουν, όμως, περισσότερο μοιάζει σαν πλεύση με απρόθυμο πλήρωμα  και χωρίς πυξίδα, στο κατόπι των άστρων.
Προβληματίστηκε ποτέ κανείς σοβαρά για την χάραξη ενός μοντέλου ανάπτυξης ή πορευόμαστε ηρωικά, σαν ομάδα που ανέβηκε στην A΄ Εθνική και προσπαθεί να αποφύγει τον υποβιβασμό παίζοντας άμυνα, χωρίς πλάνο, προετοιμασία, προπονητή και υποστήριξη από την εξέδρα;

Απαντώντας σε αυτό το νοηματικό αδιέξοδο των ασύντακτων αναπτυξιακών ονείρων, εν τω μέσω της κρίσης χρέους, μια ομάδα έντεκα νέων επιστημόνων, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Ψαλιδόπουλου, ερεύνησε τις αναπτυξιακές προτάσεις των επιφανέστερων ελλήνων οραματιστών του πρόσφατου παρελθόντος. Οι μελέτες δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο «Αναπτυξιακά Μοντέλα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον», των Μεταμεσονύκτιων εκδόσεων και περιλαμβάνουν τα αναπτυξιακά μανιφέστα των: Χαλικιόπουλου, Μπάτση, Βαρβαρέσου, Ζολώτα, Παπανδρέου.

Το όνομα Παπανδρέου είναι όμως ταμπού. «Ο Παπανδρέου φταίει που φτάσαμε ως εδώ», είναι ο απόηχος κάθε συζήτησης από τα social media ως και το οικογενειακό τραπέζι.
Για τις ανάγκες του άρθρου θα περιοριστούμε στον «Ανδρέα».
Το πού μας έφερε το «μοντέλο ΠΑΣΟΚ» είναι λίγο πολύ γνωστό.  Το πού όμως έδειχνε ο χάρτης και οι σημειώσεις του καπετάνιου όταν ξεκινούσε το εγχείρημα, είναι ένα άλλο ζήτημα. Μελετώντας τις ιδέες του Παπανδρέου, μέσα από τα βιβλία του, η απάντηση που προκύπτει είναι ότι ο «Ανδρέας» είχε πρόγραμμα.

Πασόκοι και επικριτές κοπιάστε.
Ο Παπανδρέου ήταν, πράγματι, πολιτικός. Εκτός όμως από αυτό υπήρξε και ένας οικονομολόγος, διόλου αμελητέου διαμετρήματος. Για το εάν πέτυχε ή απέτυχε να εφαρμόσει το όραμά του φέρει και αυτός ευθύνη, η οποία όμως επιμερίζεται με φθίνουσα βαρύτητα μέχρι και τον βοσκό της Ψερίμου. Η προσωποκεντρική αντίληψη περί ιστορίας είθισται να απαλλάσσει τις ευθύνες των κοινωνιών.

 Μολονότι μας εξυπηρετεί, οι ηγέτες δεν έχουν μεταφυσικές ιδιότητες. Ο πολιτικός δεν είναι ο Μωυσής που θα μας οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας, αλλά ο εκπρόσωπος της κοινωνικής συνισταμένης. Ο Παπανδρέου, ανεξάρτητα με το αν πέτυχε ή απέτυχε, είχε ένα αναπτυξιακό σχέδιο στο μυαλό του, το οποίο μπολιάστηκε με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ελληνικού λαού, για να δώσει αυτό που μέχρι και σήμερα, και παρά τις αλλαγές σε επίπεδο προσώπων, θεωρείται  «δόγμα ΠΑΣΟΚ». Μολονότι, εκείνος είχε την έμπνευση και έγραψε κάποια σημαντικά έργα, πάνω στα οποία θεμελιώθηκε η Ελλάδα των eighties, των nineties, των zeros, οι ιδέες διαχύθηκαν στην κοινωνία, τα περιοδικά, στους επαγγελματικούς φορείς, γράφηκαν πολλά βιβλία, έγιναν παρεμβάσεις από τρίτους.
Δεν ήταν όλα ζήτημα μιας ισχυρής προσωπικότητας.
Παρόλα αυτά ο ηγέτης που προσπαθεί να επιβάλει τα «θέλω» και τα «πρέπει» του, στην εποχή της παντοδυναμίας του, δεν είναι κάτι καινοφανές. Κάτι αντίστοιχο είχε επιδιώξει, για παράδειγμα, και ο Τρικούπης, έναν αιώνα πριν. Υπερδανειζόμενος και υπερεπενδύοντας επέβαλε το αναπτυξιακό του όραμα, ακόμα και στους πολιτικούς του αντιπάλους, πριν από την πτώχευση, την εκ των υστέρων κατακραυγή του Τύπου και τον ορισμό μιας άλλης τρόικας. Συνεπώς, αντί να αναζητάμε τον επόμενο «ικανότερο πρωθυπουργό», προτιμότερο θα ήταν να  αναζητήσουμε, όλοι μαζί, τις καταλληλότερες  ιδέες.

Μήπως σας πέρασε από το μυαλό ότι μόνο το μοντέλο του Παπανδρέου, ήταν «ελαττωματικό» ενώ τα άλλα, ας πούμε, «δούλεψαν»;

Τρεις είναι οι φάσεις που χαρακτηρίζουν τις οικονομολογικές ιδέες του «Ανδρέα», ως και την κατάκτηση της εξουσίας.  Στην πρώτη περίοδο, ως το 1964, ο prof. Papandreou είναι ένας «ορθόδοξος» ακαδημαϊκός που επιστρέφει στην Ελλάδα. Στη δεύτερη περίοδο, ως το 1974, λαμβάνει χώρα η ρήξη.
Ο prof. Papandreou δίνει τη σκυτάλη στον πολιτικό Παπανδρέου. Ριζοσπαστικοποιείται. Ριζώνει μέσα του ο εφιάλτης και η θεία αγανάκτηση. Το αλαζονικό ιμπεριαλιστικό δίπολο «μητρόπολης-περιφέρειας» ήταν μια ύβρις και ο «Ανδρέας» είχε πια πειστεί ότι όφειλε να μετατραπεί, ο ίδιος, σε σοσιαλιστική Νέμεσις. Οι ιδέες του ακονίζονται από την στρατιωτική χούντα, την εξορία και το Κυπριακό. Εισαγάγει καινά δαιμόνια στην ελληνική πολιτική ζωή, όπως ο ίδιος παραδέχεται. Από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και ως τον προθάλαμο της πρωθυπουργίας ζει την τρίτη φάση, μετατρέπεται σε «Ανδρέα», είναι πια σοσιαλιστής. Εξαγγέλλει το μοντέλο του, μιας Ελλάδας που θα διέπεται από τρεις αρχές: την κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής, την αυτοδιαχείριση, τον αποκεντρωμένο προγραμματισμό.

Πιο συγκεκριμένα.
Στην πρώτη φάση οι οικονομολογικές ιδέες του prof. Papandreou αναπτύσσονται εντός του περιβάλλοντος του οικονομικού εργαστηρίου. Πειράματα, διανύσματα, ασκήσεις επί χάρτου. Είναι ένας από τους πρωτοπόρους των πειραματικών οικονομικών, ενός ρεύματος οικονομικής μεθοδολογίας που γνωρίζει μεγάλη άνθηση στις μέρες μας, μισό αιώνα μετά!

Ακόμα και τότε, ωστόσο, αναγνωρίζει ότι οι οικονομολόγοι εργάζονται σε δυο φανταστικά «δωμάτια». Στο πρώτο κάποιοι φτιάχνουν κομψά αντίγραφα της πραγματικότητας, ενώ στο δεύτερο κάποιοι άλλοι την παρατηρούν και εμπειρικά ή πειραματικά προσπαθούν να ερμηνεύσουν και να προβλέψουν, ένας θεός ξέρει τι.  Αυτό που ο  prof. Papandreou προτείνει είναι να ανοίξουν οι πόρτες, μεταξύ των δυο δωματίων, και κατόπιν να πέσουν οι τοίχοι για να εισβάλει η ίδια πραγματικότητα στο δωμάτιο της έρευνας.

Το 1962, σε ένα περιβάλλον κυριαρχούμενο από τον κεϋνσιανισμό, συνιστά ένα αναπτυξιακό μοντέλο με στόχο την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, σε ορίζοντα δεκαετίας, με επίκεντρο τον κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομική δραστηριότητα. Είναι η εποχή που ο prof. Papandreou προτάσσει ως εθνικό στόχο τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ, αντιλαμβάνεται την ιδιωτική πρωτοβουλία, ή μάλλον καλύτερα την εταιρεία, ως ένα κύτταρο που πέραν του κέρδους οφείλει, με την καθοδήγηση του κράτους, να παράγει καινοτόμες λύσεις με σκοπό την κοινωνική αλλαγή.  Με άλλα λόγια ο «Ανδρέας» δεν έχει γίνει ακόμα ΠΑΣΟΚ.

Το 1964 ο prof. Papandreou παραιτείται από το πανεπιστήμιο για να πολιτευτεί με την Ένωση Κέντρου. Το στρατιωτικό πραξικόπημα τον ριζοσπαστικοποιεί και τον φέρνει σε επαφή με τη νεομαρξιστική σκέψη.
Η αναχαίτιση της ροής του κοινωνικού πλεονάσματος από την Ελλάδα στις μητροπόλεις του καπιταλισμού θα αποτελεί, εφεξής, τον πυρήνα της ιδεολογίας του. Εκεί που οι άλλοι συγκλονίζονταν, από ευτυχία, στην προοπτική των αέναων κεφαλαιακών χειμάρρων οι οποίοι θα έρεαν από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις προς την περιφέρεια, εκείνος καθόταν στις κοίτες και προειδοποιούσε για την  επικείμενη άμπωτη.
Μετά το 1981,  βέβαια, το όνομά του ταυτίστηκε με τον διεθνή δανεισμό όσο κανενός άλλου, καλώς ή κακώς.

 Ο Παπανδρέου, πριν από την Μεταπολίτευση, αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη των οικονομιών της περιφέρειας, ως μια κατ’ επείγουσα αλλαγή, πρωτίστως δομική και δευτερευόντως ποσοτική. Έχει πια πειστεί ότι οι ξενιτεμένοι οικονομολόγοι -το enfant gâté των περιφερειακών χωρών που, όπως ο ίδιος, σπούδαζαν στις μητροπόλεις- επέστρεφαν στις υποανάπτυκτες οικονομικά πατρίδες τους και εφάρμοζαν μεθόδους επινοημένες για να επιλύσουν προβλήματα μιας άλλης πραγματικότητας.
Είναι αυτό που λέμε ένιωσε τι πάει να πει νεοκλασικό μοντέλο στο πετσί του.
Τώρα πια δαιμονοποιεί το διεθνές κεφάλαιο, όπως αυτό εκφράζεται μέσα από το σχήμα της πολυεθνικής εταιρείας.
Η πολυεθνική είναι για τον Παπανδρέου ο πολιορκητικός κριός της καπιταλιστικής επέλασης που στόχο έχει την άλωση και απομύζηση του  κοινωνικού πλεονάσματος. Οι πολιτικοί ηγέτες δεν είναι παρά φιγούρες ενός θεάτρου σκιών που ελέγχονται από τα οικονομικά κέντρα των μητροπόλεων,  κάτι σαν τοπικοί αντιπρόσωποι.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας συγκεντρώνει τους έλληνες στις πλατείες. Έρχεται η ώρα της διατύπωσης του σχεδίου δραπέτευσης από το καπιταλιστικό εφιάλτη. Ο «Ανδρέας» ανεβαίνει στην εξέδρα και υψώνει το λάβαρο του σοσιαλισμού και της καπιταλιστικής «αποταύτισης».

Ο professor Papandreou δίνει τη σκυτάλη στον προφήτη Ανδρέα. Ζητά την απεξάρτηση από τα αποικιοκρατικά οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ και των χωρών του καπιταλιστικού πυρήνα, εξέλιξη που θα σήμανε την εθνική ανεξαρτησία. Για να συμβεί, όμως, αυτό θα έπρεπε να επαναπατριστεί ο οικονομικός έλεγχος ώστε να πάψει η χώρα να υπνοβατεί, ακολουθώντας μεταφυσικά ιδεολογικά δολώματα, όπως τη νατοϊκή «υπεράσπιση του ελεύθερου κόσμου», «τον προλεταριακό διεθνισμό» του Συμφώνου της Βαρσοβίας ή το καραμανλικό «ανήκομεν εις την Δύσιν».

 Η λύση που προτείνει είναι η αναζήτηση συμμαχιών με τις χώρες του μπλοκ των αδεσμεύτων. Ευσεβής πόθος! Θεωρεί ότι δεν επιτρέπεται να εναποθέτονται ελπίδες στη βοήθεια από την εργατική τάξη των ανεπτυγμένων χωρών, διότι και αυτή έχει εκμαυλιστεί.
Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός στηρίχτηκε στη συνενοχή των εργατικών τάξεων των πλούσιων χωρών, οι οποίες «εξαγοράστηκαν». Οι ελίτ, πονηρά σκεπτόμενες, φρόντισαν να διανείμουν «ψίχουλα», από τα λάφυρα του κοινωνικού πλεονάσματος των φτωχότερων κρατών, στις δικές τους εργατικές τάξεις.
Αυτό το πλεόνασμα παρουσιάστηκε, σκόπιμα, ως ισόβια πραγματικότητα, κάτι που προϊούσης της ιστορίας θα αποδεικνυόταν αναληθές, κατά τον ίδιο. Στο μεταξύ όμως, εντός του πυρήνα εδραιώθηκε μια πρόσκαιρη κοινωνική ειρήνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε χαρακτηριστικά από την  κοινωνική απάθεια των Λωτοφάγων.

Η λύση θα βρισκόταν εντός των συνόρων. Οραματίζεται μια αυτοδύναμη και αποκεντρωμένη πορεία προς τη σοσιαλιστική κοινωνία, η οποία θα είναι θεμελιωμένη στη βάση τριών αρχών: την κοινωνικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής, την αυτοδιαχείριση και την αποκέντρωση, όπως προαναφέραμε.
Μπορούσε άραγε ο μέσος έλληνας της Μεταπολίτευσης να αντιληφθεί το εννοιολογικό πλαίσιο που συγκροτούσε το συγκεκριμένο τρίπτυχο;

Τι να εννοούσε άραγε;
Η κοινωνικοποίηση, και όχι κρατικοποίηση, σήμαινε ότι η κοινωνία θα ήταν αφεντικό του εαυτού της. Οι ρόλοι του εργαζομένου και του εργοδότη θα συγκεράζονταν. Κρατικοποίηση θα ήταν μια απλή αλλαγή αφεντικού, από τον ιδιώτη στο κράτος. Με μια τέτοια μεταβολή η σχέση εξάρτησης θα παρέμενε και αυτό ήταν κάτι που δεν το ήθελε.

Κρίνει, λοιπόν, ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην κοινωνικοποίηση των μεγαλύτερων εταιρειών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μέσων ενημέρωσης. Οι θιγόμενοι (από την απαλλοτρίωση) θα αποζημιώνονταν από την κοινωνικοποιημένη μονάδα, έπειτα από αξιολόγηση και σε μακροχρόνιο ορίζοντα.
Όσο για τους κοινωνικοποιημένους πυρήνες θα αυτοδιαχειρίζονταν τη διαδικασία της παραγωγής αλλά θα εποπτεύονταν από περιφερειακά, ρυθμιστικά όργανα.
Στον αγροτικό τομέα προτείνει τη δικαιότερη αναδιανομή και την εδραίωση ενός συνεταιριστικού πλαισίου, ώστε ο αγρότης να θωρακιστεί έναντι όλων των απειλών.

Η πορεία προς τον σοσιαλισμό θα πρέπει να γίνει αποφασιστικά και χωρίς συμβιβασμούς ή νοθείες. Διαγιγνώσκει στη σοσιαλδημοκρατία μια υπαρκτή απειλή, για τον σοσιαλισμό, εξαιτίας της νοηματικής τους παρήχησης. Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Η σοσιαλδημοκρατία είναι ο εύκολος δρόμος που θέλγει, εξαιτίας του σχετικά μικρότερου κόστους που συνεπάγεται. Σε αντίθεση, όμως, με τον σοσιαλισμό αμβλύνει, αλλά δεν εξαλείφει τις ταξικές διαφορές. Αποτελεί, με άλλα λόγια, μια λύση «κοινωνικού καλλωπισμού» που αφορά τις ανεπτυγμένες κοινωνίες, αλλά όχι την ελληνική. Είναι ένας «ροζ» καπιταλισμός που δεν εξουδετερώνει τον κοινωνικό εχθρό αλλά τον κάνει πιο επικίνδυνο, διότι τον ωραιοποιεί.

Άπαξ και η κοινωνία αποπειραθεί τη μετάβαση στο σοσιαλισμό, οι ιδέες του θα πρέπει να μεταβολιστούν από τον ελληνικό λαό. Αν αυτό δεν γίνει η αναπτυξιακή του πρόταση θα αποκτήσει χαρακτηριστικά κατεστημένου. Αν η κοινωνία δεν διεκδικήσει ενεργό ρόλο, στην ανοικοδόμηση της νέας πραγματικότητας, αυτό θα επιτρέψει την ανάπτυξη μιας νομενκλατούρας αλλά και ενός σοσιαλιστικού ιερατείου, το οποίο θα αυτονομηθεί και θα αποφασίζει ερήμην του λαού, για τον λαό. Αυτή η ολέθρια εξέλιξη θα σήμαινε και την αρχή του τέλους γα το εγχείρημα. Μέσα έπεσε!

Μετά ήρθε το 1981, το 1985...
Στον απόηχο αυτών των ιδεών, οι οποίες γειώθηκαν από τον ελληνικό λαό, αφού προηγουμένως παραφράστηκαν, για να εξυπηρετήσουν την πρόχειρη ελληνική πραγματικότητα, πορεύτηκε η Ελλάδα και μετά τον Παπανδρέου. Ο πιο «τεχνοκράτης» Σημίτης ή ο «συντηρητικός» Καραμανλής αναπαρήγαγαν το «μοντέλο ΠΑ.ΣΟ.Κ» από το οποίο, προϊόντος του χρόνου και υπό το φόβο του πολιτικού κόστους, εκφυλίστηκαν, πριν αποσιωπηθούν πλήρως, οι κοινωνικές υποχρεώσεις. Με ή χωρίς τον Παπανδρέου το μοντέλο «δούλευε» και το «δουλεύαμε».

 Μολονότι το αναπτυξιακό μοντέλο του Παπανδρέου ήταν θεωρητικά πλήρες, ισορρόπησε στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Η εκ των υστέρων καταδίκη των «παπανδρεϊκών» προτάσεων δεν εκφράζει, όμως, την τότε κοινωνική αλήθεια. Παρά τις διαψεύσεις ο ελληνικός λαός, για πολλούς λόγους, στήριξε εκλογικά το σοσιαλιστικό όραμα, ή μέρος αυτού που τελικά υλοποιήθηκε.

Το μάθημα που πήραμε από το μεγαλόπνοο σχέδιο του Παπανδρέου -που όλοι μας, λίγο ως πολύ, υπηρετήσαμε, ακόμη και ερήμην μας- είναι ότι μεσούσης της κρίσης απαιτείται η αποσυναρμολόγηση του παλαιού καθεστώτος και η διατύπωση ενός νέου, εθνικού σχεδίου, με τον επιμερισμό της κατά κεφαλήν ευθύνης, σε πρώτο πλάνο. Προτού επανασχεδιάσουμε το αύριο της χώρας οφείλουμε να ψηλαφήσουμε τις ρωγμές στα θεμέλια, οι οποίες ενδεχομένως να μην είναι όσο βαθιές νομίζουμε. Δεν χρειάζεται να επανεκκινούμε πάντα από μηδενική βάση.
Ας ανοίξει ο αναπτυξιακός διάλογος, αλλά αυτή τη φορά από τη βάση των αναπτυξιακών ερειπίων και όχι των κομματικών συνεντεύξεων τύπου.

Με εκτίμηση,
Ιωάννης Παπαναγιώτου

ΣΧΟΛΙΑ

Όνομα

Αθλητικα Αστεία Αυτοκινητο Γυναικα Διατροφή Διεθνή Ελλαδα Εξοδος Επιχειρησεις Ζώδια θείος Θεσσαλονίκη Καιρός Κινηματογράφος κοινωνια Κόσμος μαγειρική Μακεδονία Μουσική Ο Γάιδαρος Οικονομία Παρουσίαση Περιεργα πολιτική Σχεσεις Τεχνες-Πολιτισμος Τεχνολογία Τουρισμος Υγεία Φύση Φωτογραφια Χαλκιδικη Χρηστικα Aστυνομικα νεα Internet jewels Lifestyle Media Quiz slideshow video
false
ltr
item
OΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!!: Ο καθηγητής, ο πολιτικός, ο προφήτης, ο πρωθυπουργός, ο αποδιοπομπαίος τράγος…Εμείς;
Ο καθηγητής, ο πολιτικός, ο προφήτης, ο πρωθυπουργός, ο αποδιοπομπαίος τράγος…Εμείς;
https://3.bp.blogspot.com/-nHZXG_skjhc/WAdKs80ywAI/AAAAAAAAnjc/uoHVuL2RpCk5ktkn1rN5qoYgO9OTAOOlACLcB/s640/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25BF%25CF%2585.jpg
https://3.bp.blogspot.com/-nHZXG_skjhc/WAdKs80ywAI/AAAAAAAAnjc/uoHVuL2RpCk5ktkn1rN5qoYgO9OTAOOlACLcB/s72-c/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25BF%25CF%2585.jpg
OΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!!
http://www.olathessaloniki.com/2016/10/blog-post_474.html
http://www.olathessaloniki.com/
http://www.olathessaloniki.com/
http://www.olathessaloniki.com/2016/10/blog-post_474.html
true
65558835043622369
UTF-8
ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΑΡΘΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΛΩΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ By ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΡΘΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΟΛΩΝ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΕΤΙΚΕΤΑ ΑΡΧΕΙΟ SEARCH ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ Not found any post match with your request Back Home ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΡΙΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΥΡ ΔΕΥ ΤΡΙ ΤΕΤ ΠΕΜ ΠΑΡ ΣΑΒ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΜΑΙΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΕΠΜΤΕΜΒΡΙΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΙΑΝ ΦΕΒ ΜΑΡ ΑΠΡ ΜΑΙΟΣ ΙΟΥΝ ΙΟΥΛ ΑΥΓ ΣΕΠ ΟΚΤ ΝΟΕ ΔΕΚ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ 1 ΛΕΠΤΟ ΠΡΙΝ $$1$$ minutes ago 1 ΩΡΑ ΠΡΙΝ $$1$$ hours ago ΧΘΕΣ $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago ΠΑΝΩ ΑΠΟ 5 ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΠΛΗΡΩΜΗ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΚΑΝ Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy