Ο Αλέξης Τσίπρας συμμετείχε στις μεγάλες διαδηλώσεις των εργατικών συνδικάτων στο Παρίσι κατά τη διάρκεια διήμερης παρουσίας του στη γαλλική πρωτεύουσα (4 και 5 Νοεμβρίου 2026). Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ θέλησε με αυτόν τον τρόπο να εκφράσει την έμπρακτη αλληλεγγύη του στους Γάλλους εργαζόμενους, τα συνδικάτα και τη νεολαία.
Τα βασικά σημεία της παρουσίας του περιλαμβάνουν:
Μέσα από ανάρτηση και βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δήλωσε πως «σήμερα η καρδιά της Ευρώπης βρίσκεται εδώ» και συμπλήρωσε ότι η νίκη των Γάλλων διαδηλωτών θα είναι «νίκη για λογαριασμό όλων των λαών της Ευρώπης».
Τόνισε την ανάγκη υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων και της κοινωνικής συνοχής απέναντι σε πολιτικές που, όπως ανέφερε, «διαλύουν την κοινωνία».
Στο πλαίσιο του διημέρου, παραχώρησε συνέντευξη στη γαλλική εφημερίδα Libération και πραγματοποίησε συναντήσεις με εκπροσώπους γαλλικών δυνάμεων της Αριστεράς.
Κατά τη διάρκεια της διήμερης παρουσίας του στο Παρίσι, συνοδευόμενος από τον διπλωματικό σύμβουλό του, Δημήτρη Παπαγεωργίου, ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον πρώτο γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Olivier Faure, την εθνική γραμματέα των Οικολόγων, Marine Tondelier, τον εθνικό γραμματέα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Fabien Roussel, και τη βουλευτή και συνιδρύτρια του L' Après, Clémentine Autain.
Ιδιαίτερη σημασία είχε, όμως, σύμφωνα με πηγές της ΕΛΑΣ, η συνάντησή του με τη Sophie Binet, γενική γραμματέα της CGT, μίας από τις μεγαλύτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις της Γαλλίας,
Ενώ τέλος συναντήθηκε στην Εθνοσυνέλευση, με τη Marietta Karamanli, βουλευτή της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλιστών και Συνεργαζόμενων και πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Γαλλίας - Ελλάδας, και τον Jean-Louis Roumégas, βουλευτή των Οικολόγων, μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας Οικολόγων και Κοινωνικής Αριστεράς και αντιπρόεδρο της Ομάδας Φιλίας. Στη συνάντηση συμμετείχε επίσης ο Alexis Corbière, βουλευτής του L'Après.
Στο επίκεντρο της άσκοπης πολιτικής φλυαρίας, βρέθηκε η ανάγκη συνεργασίας ανάμεσα στη ριζοσπαστική Αριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία, όπως πολλά χρόνια τώρα συζητιέται και δεν γίνεται, γιατί το παραφουσκωμένο "εγώ" και η αλαζονεία υπερισχύουν, δημιουργώντας λυσσασμένη διχόνοια στα αριστερά γκρουπούσκουλα.