Ο μοναδικός κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας του διάσημου σχεδιαστή Valentino Garavani είναι το ίδρυμα «Valentino Garavani - Giancarlo Giammetti Foundation».
Τα επίσημα έγγραφα της διαθήκης του έφεραν στο φως μια μεγάλη έκπληξη.
Αντί η τεράστια περιουσία του να μοιραστεί σε φυσικά πρόσωπα, μεταβιβάζεται ολόκληρη σε αυτό το ίδρυμα.
Το ίδρυμα έχει την έδρα του στη Βαντούζ, την πρωτεύουσα του Λιχτενστάιν.
Τι περιλαμβάνει η κληρονομιά
Η περιουσία που περνάει στον έλεγχο του ιδρύματος είναι τεράστια και περιλαμβάνει:
- Πολυτελείς βίλες και ακίνητα.
- Το περίφημο κάστρο Wideville στη Γαλλία.
- Ένα υπερπολυτελές γιοτ.
- Μια ανεκτίμητη συλλογή από έργα τέχνης.
Με αυτή την κίνηση, η οικονομική αυτοκρατορία του Valentino προστατεύεται και θα παραμείνει ενωμένη, κάτω από τη διαχείριση του ιδρύματος που φέρει το όνομα του ίδιου και του επί σειρά ετών συντρόφου και συνεργάτη του, Giancarlo Giammetti.
Ο θάνατος του Valentino Garavani (Βαλεντίνο Γκαραβάνι) δεν άφησε μόνο ένα αναντικατάστατο κενό στην ιστορία της μόδας, αλλά έθεσε σε κίνηση μια διαδικασία διαδοχής τόσο περίπλοκη όσο ένα από τα φορέματά του υψηλής ραπτικής: συναρπαστική, αδιαφανής κι εξόφθαλμα πολυτελής.
Χωρίς άμεσους απογόνους και χωρίς σύζυγο, ο «Τελευταίος Αυτοκράτορας» αφήνει πίσω του μια περιουσία που, σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, ανέρχεται σε 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ, αν και οι οικονομικοί αναλυτές και οι ειδικοί της βιομηχανίας πολυτελείας υποδηλώνουν ότι, αν ληφθούν υπόψη τα άυλα περιουσιακά στοιχεία και η πραγματική αγοραία αξία των ακινήτων του, το ποσό αυτό θα μπορούσε να φτάσει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ.
Ο αισθητικός του κανόνας
Γεννημένος ως Valentino Clement Ludovico Garavani στη Βογκέρα της Λομβαρδίας το 1932, ο Valentino δεν ήταν απλώς ένας σχεδιαστής μόδας, αλλά ο αρχιτέκτονας ενός αισθητικού κανόνα σχεδιασμένου για την αιωνιότητα.
Ζούσε περιτριγυρισμένος από κάστρα, γιοτ και αριστουργήματα, αλλά το μεγαλύτερο έργο τέχνης του ήταν η ικανότητά του να μετατρέπει τις προσωπικές σχέσεις σε κινητήριο δύναμη μιας αυτοκρατορίας.
Αποσύρθηκε, τουλάχιστον από τη βελόνα και το νήμα, το 2008, με μια ιστορική αποχαιρετιστήρια επίδειξη στο Μουσείο Ara Pacis της Ρώμης, περιτριγυρισμένος από τα Valentino Girls του ντυμένα στα κόκκινα.
Το Valentino Red
Μία από τις μεγαλύτερες δημιουργικές του επιτυχίες ήταν, χωρίς αμφιβολία, το Valentino Red. Ο μύθος λέει ότι η γοητεία του για αυτή την απόχρωση ξεκίνησε κατά τη διάρκεια μιας βραδιάς στην όπερα της Βαρκελώνης, όταν, ως φοιτητής, είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα κόκκινα να κάθεται σε ένα θεωρείο.
Για αυτόν, το χρώμα δεν ήταν ποτέ απλώς μια απόχρωση, ήταν μια δήλωση δύναμης, θηλυκότητας, πάθους και κομψότητας.
Η διαισθητική κατανόηση του γυναικείου σώματος του χάρισε την αφοσίωση των πιο εμβληματικών γυναικών του κόσμου.
Η Τζάκι Κένεντι, για την οποία σχεδίασε το νυφικό από ιβουάρ δαντέλα που φόρεσε για να παντρευτεί τον Αριστοτέλη Ωνάση το 1968. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Σοφία Λόρεν και η Τζούλια Ρόμπερτς, που θα συνδέονται για πάντα με το ασπρόμαυρο vintage Valentino με empire γραμμή που φόρεσε όταν τελικά κέρδισε το Όσκαρ της.
Tο εμβληματικό του λογότυπο «V»
Ένα άλλο ορόσημο ήταν η Λευκή Συλλογή του 1968, η οποία εξηγεί γιατί λευκά λουλούδια γέμισαν την αίθουσα τελετών όταν απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου.
Σε μια εποχή ψυχεδελικών χρωμάτων και χίπικης εξωφρενικότητας, ο Valentino παρουσίασε μια συλλογή σε λευκό και μπεζ, εισάγοντας για πρώτη φορά το εμβληματικό του λογότυπο «V».
Πώς ο Valentino έχτισε την αυτοκρατορία του
Πέρα από την πώληση όμορφων φορεμάτων, ο Valentino, μαζί με τον αχώριστο συνεργάτη του Giancarlo Giammetti, αποδείχθηκε ένας οραματιστής επιχειρηματίας. Η καμπή ήρθε το 1998, όταν πούλησαν τον οίκο μόδας στην εταιρεία HdP holding group για περίπου 260 εκατομμύρια ευρώ.
Αυτό ήταν μόνο η αρχή. Ο Valentino διατήρησε τα δικαιώματα εικόνας, τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τις συμφωνίες αδειοδότησης που συνέχισαν να αποφέρουν εκατομμύρια ακόμη και μετά την επίσημη αποχώρησή του το 2008.
Αυτή η τεράστια ρευστότητα διαχειριζόταν μέσω εξελιγμένων χρηματοοικονομικών μηχανισμών υπό την επίβλεψη του Ολλανδού δικηγόρου Ronald Feijen και του ανιψιού του Valentino, Piero Villani, που συχνά περιγράφεται ως ο «μηχανικός» της οικογενειακής περιουσίας.
Ο πλούτος μεταφερόταν μέσω ενός δικτύου εταιρειών χαρτοφυλακίου στο Λουξεμβούργο, τις Κάτω Χώρες και τις Αγγλονορμανδικές Νήσους, μια αρχιτεκτονική σχεδιασμένη όχι μόνο για τη διατήρηση του κεφαλαίου, αλλά και για την ανάπτυξή του μέσω επανεπένδυσης σε περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται τώρα στο επίκεντρο του γρίφου της διαδοχής.
Ακίνητα, γιοτ και ένας κρυμμένος θησαυρός
Το χαρτοφυλάκιο ακινήτων του Valentino είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο κομμάτι του παζλ, αν και η πραγματική αγοραία αξία του υπερβαίνει κατά πολύ αυτή που εμφανίζεται στους επίσημους ισολογισμούς.
Στη Γαλλία βρίσκεται το Château de Wideville του 17ου αιώνα, περιτριγυρισμένο από κήπους σε στyλ Βερσαλλιών, το οποίο αγόρασε το 1995 ως το αγαπημένο του καταφύγιο. Στη Ρώμη, η βίλα του στη Via Appia Antica, με περισσότερα από 30 δωμάτια, είναι ένα μουσείο από μόνη της και ο τόπος όπου εκτέθηκε η σορός του.
Σε αυτά προστίθενται το Gifferhorn Chalet στο Gstaad, ένα ρετιρέ στην Park Avenue της Νέας Υόρκης, μια κατοικία στο Holland Park του Λονδίνου και μια ιδιοκτησία ανάμεσα στο Capri και το Anacapri με θέα στον Κόλπο της Νάπολης.
Τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της κληρονομιάς
Υπάρχει επίσης το TM Blue One, το σούπερ γιοτ 46 μέτρων, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του με φίλους όπως η Μαντόνα, η Νάτι Αμπασκάλ και η Γκουίνεθ Πάλτροου. Μόνο η ετήσια συντήρησή του ξεπερνά το 1 εκατομμύριο ευρώ.
Ωστόσο, ο πραγματικός κρυμμένος θησαυρός βρίσκεται στους τοίχους του, μια ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης που περιλαμβάνει από Πικάσο έως Γουόρχολ, η ακριβής αξία της οποίας παραμένει ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της κληρονομιάς.